उड जावे चिडिया भुर्रर...

नशेत बिल्डिंग वरुन पडल्यामुळे तळीरामला हॉस्पिटल मधे अड्मिट केले होते. त्याचा मित्र दुसर्‍या दिवशी भेटायला आला.

"अरे काल काय झाल रे ? मला काहीच आठवत नाही" तळीराम म्हणाला.

त्याचा मित्र सांगू लागला,

"अरे, काल आपण सगळे त्या पक्याच्या घरी टेरेस वर पीत बसलो नव्हतो का... तेव्हा तू म्हणालास आता मी चिमणीसारखा भुर्रर उडून जातो...आणि उडी मारलीस..."

"मूर्खा, मग मला थांबवायच होतस ना !" तळीराम डाफरला.

"पण मला तेव्हा वाटलं तू सहज उडत जाशील म्हणून..."

चायनीज ??

स्थळ : मुंबईतला तसा कमी गर्दीचा बसस्टॉप.
वेळ : अशीच.....निवांत.
पात्रे : दोन मनुष्य.




मनुष्य क्रमांक एक : तुम्ही चायनीज आहात का हो ?
मनुष्य क्रमांक दोन : नाही. इथलाच आहे मी.

(थोड्या वेळाने)

मनुष्य क्रमांक एक : सांगा ना तुम्ही चायनीज आहात का ?
मनुष्य क्रमांक दोन : (त्रासून) सांगितल ना एकदा...नाही.

(परत थोड्या वेळाने)

म.क्र. एक : सांगा ना तुम्ही चायनीज आहात का ?
म.क्र. दोन : (रागावून) अहो काय हे.......नाहीए मी चायनीज किती वेळा सांगू ??

(परत अजुन थोड्या वेळाने)

म.क्र. एक : खरं सांगा.....चायनीज आहात ना ?
म.क्र. दोन : (किंचाळून) हो....आहे मी चायनीज. बोला....
म.क्र. एक : काहीतरीच सांगताय.....चायनीज म्हणे.....चेहे-यावरून अजिबात वाटत नाही !!

हॅपी प्रजासत्ताक दिन

"बाळा, उठ, सहा वाजले"

"नको ना आई. झोपू दे. नाहीतरी आज स्वातंत्र्य दिन आहे. मला स्वातंत्र्य दे झोपण्याचं"

"अरे गाढवा, स्वातंत्र्य नाही, प्रजासत्ताक दिन आहे"

"तेच ते......झोपू दे मला"

"झोपू दे काय ? मग शाळेत कोण जाणार झेंडवंदनाला ?"

"मी नाही जाणार, मला कंटाळा येतो"

"अरे, कंटाळा कसला त्यात ?"

"हो....मला सगळी मुलं चिडवतात"

"अरे, मुलंच आहेत ती...चिडवणारच"

"नाही, मी नाही जाणार !"

"जाणार नाही काय ? किती विचित्र दिसेल ते ?"

"काही विचित्र वाटत नाही हां"

" नाहीतर काय.....झेंडवंदनाला मुख्याध्यापक गैरहजर आहेत दिसल्यावर गोंधळ नाही का होणार !!!"

सर्व वाचकांना प्रजासत्ताक दिनाच्या शुभेच्छा !!! जय हिंद !!

प्रेम त्रिकोण

ते दोघे लहानपणापासून चे मित्र होते. 'ते' म्हणजे राजू आणि विजू. एकत्र अभ्यास केला......एकत्र नापास झाले.....आपापल्या घरी एकाच वेळी ओरडा खाल्ला....मग एकत्र मन लावून अभ्यास केला.....एकत्र पास झाले. दोघांना अभ्यासाची गोडी लागली. दोघांना चांगले मार्क्स पडू लागले. ही मुले दहावीत नाव काढणार असं सगळे म्हणू लागले. आणि तसच झालं दोघांनाही चांगले टक्के पडले. साहजिकच शास्त्र शाखेकडे दोघे वळले. इथपासून दोघांचे मार्ग भिन्न होवू लागले. राजू ला आवड होती गणिताची....तर विजू जीवशास्त्रात रमे.

त्यामुळे राजू ने बारावीनंतर अभियांत्रिकी महाविद्यालयात प्रवेश घेतला तर विजू ने वैद्यकिय महाविद्यालयात. तरीही मैत्री काही तोडली नाही. यथावकाश त्यांनी आपापले अभ्यासक्रम पूर्ण केले.

दरम्यान त्यांच्या परिसरात एक तरुणी राहायला आली. लहान पणापासून सगळ्या गोष्टींचा एकत्र अनुभव घेतलेल्या राजू आणि विजू ला तिच्या प्रेमात पडायला वेळ लागला नाही. दोघांनाही तीच तरुणी आवडायची. दोघांनी तिच्याशी मैत्री केली. आता मात्र ते दोघे मित्र राहीले नाहीत. नेहमी एकीमेकांवर मात कशी करता येईल हे ते बघत.एकदा काही कामानिमित्त राजू ला आठवडाभर बाहेर जायचे होते. तर त्याने त्या तरुणीला चक्क सात सफरचंद दिले आणि गेला.

वाचक हो, कोणी कल्पना करू शकेल असं अचाट गिफ्ट त्याने का दिलं असावं ?

अहो, विजू ला तिच्यापासून दूर ठेवण्यासाठी ! AN APPLE A DAY, KEEPS DOCTOR AWAY !!!